کاغذها را از کازیه برداشت و با نگاهی، آنها را در دو دسته جدا جمع کرد، گروهی نوشته های باطله که باید در جمع اخبار ارسالی خانه می کرد و گروهی که باید مدتی دیگر می ماند به عنوان اسناد خبر. بعضی برگه ها به خنده اش می انداخت، آثار هنری خلق شده در جلسات اداری که مدت ها بود از آخرینش می گذشت. صفحه های آگهی روزنامه را برداشت و با دقت شروع کرد به پیچاندن دور وسایل و خرت و پرت هایش که شامل چند لیوان و جاقلمی و شکردان بود و در این سال ها یکی یکی روی میزش نشسته بودند. هر کدام را که برای روزنامه پیچ کردن بر می داشت، روزها و سال هایی که در اینجا گذرانده بود در ذهن مرور می کرد، جایی که زمانی لقب بهشت به آن داده بودند و در این چند سال به تدریج خاصیت بهشتی اش را از دست داده بود و امروز بهشت، جهنم شدنش را عریان و آشکار به رخ کشیده بود. سری تکان داد و وسایلش را سریع تر پیچاند لای روزنامه ها. تصمیمش را گرفته بود. از همان بعدازظهر بر تردیدهایش غلبه کرده بود، مطمئن شد که دیگر بهشتی وجود ندارد و می دانست دیگر به این ماتمکده امیدها بازنخواهد گشت. با یادآوری اش، دوباره سوزشی در چشمانش احساس کرد، اشک پهنای صورتش را می دوید و او پیاپی آه حسرت سر می کشید و از اینکه عهدشکنی بزرگی شده بود و او توان مقابله نداشت، ناله می کرد. سعی کرد دوباره بر خود مسلط شود اما دردی از درون که مثل خوره به جانش افتاده بود، او را مشغول خود کرده بود. با خود گفت "چه خوب که در این لحظات شیفت کسی اینجا نیست تا اشک هایم را ببیند"، با آن نیمچه افکار فمینیستی که داشت همیشه تلاش می کرد خود را نفوذناپذیر و از هر همکار مردی قوی تر نشان دهد و دل نازکی دختران و گریه کردن آنها پیش همکاران و روسا را بدترین گناه آنها می دانست و همیشه با نفرت از آن یاد می کرد.

خودش هم می دانست این ملاحظه دیگر فایده ای ندارد، چند ساعت پیش بود که موقع آماده کردن آن دروغ لعنتی گذاشت تا سرزنش های درونی بر ژست بیرونی اش غلبه کند و اشک تمام صورتش را پوشاند زمانی که فکر می کرد تبدیل به یکی از عوامل انتشار گفته ها و اعترافات کسانی خواهد شد که همه می دانستند در شرایط غیر عادی سخن می گویند.

-         "مجبور نیستیم این اراجیف را منتشر کنیم"

-         "به هر حال این خبر، سندی تاریخی محسوب می شود"

-         "چرا کشته شدن مردم در خیابان را منتشر نکردیم؟ سند تاریخی نبود، راهپیمایی میلیونی مردم در 25 خرداد چه؟ بخشی از تاریخ نبود؟"، "می توانیم کامل منتشر نکنیم"

-         "باید کامل باشد، طوری حرف می زنی انگار من اعتراف گرفته ام"

این همه مکالمه اش بود با مسوول بخش که از دوستان خوب این سالها محسوب می شد اما جملاتش مثل پتک بود در این لحظات و بی اندازه محافظه کار نشان می داد. بعد از این مکالمه و در حال خواندن دروغ و ناامید از تغییر موضع مدیران بود که چشمانش به آب فشانی تبدیل شد که او دیگر سعی نکرد تا مانعش شود، اگر امروز اشک نمی ریخت پس آفرینش اشک برای چه بود؟ عدالت جلوی چشمانش قربانی شده بود وهمه بندهای قانون، نقض و بزرگ تر و دردناک تر از همه عهدشکنی عجیبی که اتفاق افتاد در این به اصطلاح بهشت. آنها قرار نبود ابزار باشند و دروغ بگویند. او دریافته بود که دیگر عهدش به پایان رسیده، فهمیده بود در مسیر انتقال یک دروغ به جامعه قرار گرفته که مطمئنا آخرینش نبود، همین که بسیاری راست ها را به هزار دلیل موجه از سوی مدیران و غیرموجه در نظر خودش، بیان نکرده بود، خود را مجرم می دانست و مستحق دشنام تاریخ اما همیشه سعی می کرد به نوعی این نقیصه را جبران کند؛ اینکه دروغ بگوید را نه! هرگز با کسی توافق نکرده بود در انتقال دروغ سهیم باشد و حالا که حرفه یی ها این دروغگویی را با بیان یک سند تاریخی اشتباه گرفته اند، نمی خواست در این مسیر همراهشان باشد، برخاست و خود را از مسیر دروغگویی بیرون کشید بی آنکه دیگران را متهم کند و می دانست دیگران اسیر تفسیر غلط شده اند.

با خود گفت، "بگذار بگویند حرفه یی نیستم، بگذار بگویند احساسی ام، بگذار تا حرفه یی ها اسیر حرفه یی گری، راهی برای توجیه خود بیابند، مگر من آمده بودم که حرفه یی باشم؟ مگر من 8 سال پیش، آمدم که دروغ بگویم؟ مگر آن روز که به بلا گرفتار شدیم، عهدمان نبود که تا مجبور به انتشار دروغ نشده ایم بایستیم و آنگاه که اخلاق را کنار بگذاریم، بایستیم و قلم زمین بگذاریم و بر عهدمان بمانیم؟"

دیگر تردیدهای هفته های گذشته  از او دور شده بود و حالا مطمئن اما دل شکسته با چشمی اشکبار تصمیم گرفته بود که برود و دیگر بازنگردد. بازنگردد تا مجبور نباشد در مسیر انتشار دروغی دیگر قرار گیرد. گذاشت تا چشمانش خوب به اطراف بچرخند تا آخرین لحظاتش در اینجا که روزی بهشت بود در خاطرش ضبط شود، تا صدای محو آن سال های خوب را که صداقت اینجا جاری بود، دوباره در خاطرش زنده شود. او رفت که دیگر نیاید و این نیامدن برایش چندان آسان نبود، برای او اینجا خانه بود و دوستانش، خانواده دومش که ندیدن هر کدام دلتنگی بزرگی همراه خواهد داشت اما دیگر عهد شکسته بود و او تاسف می خورد که چرا بیشتر تلاش و بحث نکرد تا مانع وقوع ظلمی شود که شاهدش بود. شایدمی شد کاری کرد اما این شنبه بی روح آخرین شنبه ای بود که در اینجا گذراند و بار دیگر زمانی بازخواهد گشت که صداقت و اخلاق بازگردد به این خانه.

پله ها را آرام آرام پایین رفت و به عادت همیشه کارت خروج را زد، برگشت و ساختمان کوچک را نگاهی کرد. روزی خواهد آمد که دوباره آزاده باشی بهشت کوچک دربند. روزی خواهد آمد...